بگذار برگردم به تو... بگذار کم کم

اما نگو یک اتفاق تازه بود این... نه!

این واژه ها تقدیم به... حال خرابم

ماضی، مضارع، می نویسم حالِ ساده

حالا که می خواهم برایت... بی قرارم

تا اینکه من از هر طرف دستی بخواهم

کامل کند این دردهای ناتمامم

عباس! ساده نیست تصویرت بدونِ

دستی که حالا قطع شد از واژه ها، هم

تو یک غزل، یک قطعه قطعه... مقطعت درد

در مطلع چشمم نوشته....کربلایم

چشمت به بی آبیِ مشکت؛ آب گشتی

دعوت به بی ساحل ترین جای جهانم!

یک پاسخ او...بهانه را می دزدید

از پرسش من...شانه اش بالا رفت

دیدم که سکوت...خانه را می دزدید

فرقی نمی کند، به سجده ی این شکر دعوتید

بیدار شو همه ی مُشتهی به دست

بیدار شو...همه را داده ام نوید

--------------------------------------------

مُشتهی : خواسته و آرزو شده

زل می زنم به جاده و فعلا، بمن چه ربطشان!

لمسی که باز برای تنم غیر ممکن است

بحثی که رفت روی رگش، مغز استخوان

هی فکر میکنی برای چه من این چنین شدم!

بی اختیار سَرَم داد می زنی که... هان؟!

 با هر سبد، سکوت مرا تازه میخری:

- حیلا ببین تمام شعر تو را حفظ کرده ام... همان!

پس حفظ عشق هم مثال همین تلاطم است؟!

یک دلهره فشار دستم و بی دل به آشیان

این جاده ها که به جایی نمی رسند

جالب تویی که به من گفته ای جوان!

"نامه" ام  را از آخِر بخوان!

...و حالا باور کن

 آخِرش "همان" شد که خودت گفتی!

می خواهم صدای تمام برگ های فصل سوم را بشنوم!

نه...برگی زنده نیست!

ای قلم!... در حسرت فصل چهارم می مانی.

 اینجا رسم است؛

آخرین برگ...

از آخرین فصلِ این دفتر چهار برگ...

همیشه سپید رها شود!

برف ها را ببین.  .  .

.

.

.

باز مشقت را ننوشته ای!

...

- پس جریمه ات را ببار...

  باران!

می شود باشی و من باشم و ما، کم باشیم؟

تا که در رویش گل، گاه چو شبنم باشیم

گرچه از صبح، سفر کردن من پیدا بود

در شبی منتظرم باش، که با هم باشیم!

هوا خوب است... 

نم نم بارانم چتر نمی خواهد... بیا! 

با زبان خودت حرف می زنم: 

مگر نمی گویی که نت " لا " مبنای موسیقی است؟

 حالا تنبورت را بردار و کوک کن... 

به دو سیم اول آن دست نزن!!

 "لا "... آخرین نت "حیلا "ست.

آدم که ساختمش، در الستِ سرد

شاید برای دو چشمش گذاشتم به اشتباه

آن دگمه های پیرهنم را به دست سرد

دل در نوای آن غزل از رود بسته ام

برفی که گاه رد شود از سنگ چشم او

حالا چه زود بهمنم از بین می رود

تلمیح و یک اشاره و هنگ چشم او

بهمن همیشه برایم بهانه شد

ماهِ غریب، میان زمستانِ هر بهار

شاید به خاطراو، زود آمدم

شاید تولّد او هست در بهار!

پاییزهم مقدمه ای زرد نوشت

بر فصل آخرِ هرگز نگفته ها

گفتم که باز نگردم به خاطره

دیدم دلش گرفته قلم از نگفته ها

پـ.نـ...بهمن، ماهِ تولدم هست.

         اگر طاقت بیارم زیر این شعر 

                                       چنین ابری نویدش برف درد است

        چراغانی کاج و سال تحویل

                                چه فرقی می کند، امروز "فرد" است

        مسیر خواب در مرز نگاهش

                                      تمنا می کند، اما چه طرد است

       به رنگ سکه ای هم، نا امید است

                               به آتش می کشد زرقاء، چه زرد است

           دویدم تا رسیدم پای حرفش

                                 که دیدم باغ تقدیرش چه جرد است

       مرا در مردمک آتش بیفروز 

                                   نبینم مشت بی کبریت،... تردست!

      سپیدِ پیچ گیسویت ز برف است

                         ببین کبریت می خواهم..... چه سرد است

.............................................................................................

............................................................................

    "زرقاء" :1- آسمانی رنگ 2 - دختری که چشمان آسمانی رنگ داشته باشد.